Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

«ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ»

Η Δώραινα
‘’ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ…’’
     Μην ξεχνάς τ΄όμορφο ορεινό χωριουδάκι σου που τ΄άφηκες παραπονεμένο και μελαγχολικό κι έφυγες.
Μην του κρατάς κακία που δεν σου πρόσφερε την πολυτέλεια και του κόσμου τα καλά.
Εδώ είναι η ρίζα σου, η φύτρα σου. ΄Εζησαν οι γονιοί σου και οι πρόγονοί σου.
Σ΄αυτό άφησαν τον τίμιο ιδρώτα τους και τα κόκαλά τους. 
    Μην ξεχνάς το πέτρινο σπίτι σου, όπου άνοιξες τα μάτια σου στο φως της ζωής. Αυτό σε κράτησε στη ζεστή αγκαλιά του κι ας είχε για διαμερίσματα μια ξύλινη μισάντρα όλη κι όλη, για ταβάνι τον ξερό σανό, για καλοριφέρ τη χωματένια γωνιά με τον πέτρινο ψήστη, για κουφώματα  το μικρό παρεθυράκι, χωρίς  τζιαμιλίκι και τη μονόφυλλη εξώπορτα με το τρανό ζεμπερέκι.
Το κατώι, την αυλή, τον κήπο, τη μυγδαλιά, τη σκιά,το φούρνο, το πελεκητό αγκωνάρι, τη λιασιά κι ένα γύρο όλα τα ζωντανά, που όλα είναι δεμένα στενά με τα παιδικά αλησμόνητα χρόνια. 
    Και πάνω απ΄ όλα αυτά η μάνα, ο πατέρας, ο παππούλης με τη γιαγιά, που μπορεί τώρα να μην υπάρχουν πια και νάχουν ταξιδέψει το μακρύ και αγύριστο ταξίδι τους, τ΄ αδέρφια, οι συγγενήδες, οι γειτόνοι, συμπαραστάτες στο καλό και στο κακό, είναι πρόσωπα που κανένας δε λησμόνησε κι ούτε θα λησμονήσει ποτέ.
    Μην ξεχνάς την εκκλησία σου, την Παναγία.
Εκεί που εκκλησιάστηκες, όταν σαράντισες κι έκανες να βουίξει ο θόλος της από  το κλάμα σου, όταν βαφτίστηκες. Εκεί πρωτοματάλαβες κι άνοιξες την ψυχή σου και πλημμύρισε το φώς της πίστης. 
    Εκεί έκαμες πράξη τον κρυφό καημό σου και στεφανώθηκες την αγάπη σου. Εκεί έδωκες τον τελευταίο ασπασμό σε λατρεμένα πρόσωπα. 
    Πως μπορείς να ξεχάσεις τη βουβή νεκρική πομπή, να σουδιάζει στο Τζιρακαίϊκο αγκωνάρι, τραβώντας για τον Άγιο Θανάση με τα εξαπτέρυγα μπροστά, πίσω μια μεγάλη σου αγάπη και λατρεία και κείνο το δύσκολο μουρμουρητό του παπά και των ψαλτάδων; 
    Πως μπορείς να ξεχάσεις  τη λαλιά της καμπάνας, την τόσο γνώριμη, που σε καλούσε στη χαρά, στη λύπη, στη θεομηνία, στη πυρκαγιά, στην επιστράτευση, στα επινίκια; 
    Το σκολειό , που, χίλια βάσανα και δυσκολίες, μάζευες  σπυρί- σπυρί τη γνώση κι άνοιξες τα μάτια του νου και της καρδιάς σου. 
    Μην ξεχνάς την πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια και τις ακακίες, σημείο συνάντησης όλων των χωριανών. Τις αράδες τους χορούς στους γάμους και στα πανηγύρια με τα γλυκά κλαρίνα και τα όμορφα τραγούδια, που άκουγες κι αναγάλλιαζε η ψυχή σου. 
    Τα μαγαζιά ένα γύρο, που με τόση ευκολία άλλαζαν σκηνικό. Τη μια ταβέρνα με το ουζάκι και το ρέγγο, το κρασάκι και την κορσέβα, την άλλη χαρτοπαιχτική λέσχη, σε λίγο δικαστήριο, μετά σωστό κοινοβούλιο, μέχρι και Συμβούλιο της Ευρώπης και Ο.Η.Ε. 
    Την όμορφη  ξωμάχικη ζωή με τους σέμπρους το σπαρτό, τις ξέλασες, τους θέρους, τ΄αλώνια, τους τρύγους, τους σμίχτες, τη στρούγκα, το άρμεγμα, το σκάρο και το γύρισμα. 
    Θυμήσου τα όλα αυτά και κάνε ό,τι μπορείς για το χωριό σου, να διατηρείται, να προοδεύει, να το βλέπεις και να το καμαρώνεις. 
    Και σύ που μπαίνεις στο χωριό επιδεικτικά κορνάροντας το αυτοκίνητό σου μην τρέχεις, στάκα, κατέβα και πέσε προσκύνα, ξυπολήσου σαν το Μωυσή στο καιγόμενο βάτο, ο τόπος είναι ιερός, ποτισμένος με ιδρώτα και αίμα. 
   Γιατί δύο πράματα είναι από φυσικού να μην ξεχνιούνται ποτέ από κανένα, η ΜΑΝΑ και ο ΤΟΠΟΣ που σε γέννησαν.                                         ‘’ Ο ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ’’

                                                                 Για την αντιγραφή 

                                                                   ΡΟΖΗΣ   ΣΟΛΩΝ

11 σχόλια :

Ανώνυμος είπε...

καλά τα λέει ρε παιδάκι μου αλλά
δε θέλω να τα ξαναζήσω ,
δε θέλω να περπατάω με κοντά παντελονάκια στα φρεσκοθερισμένες καλαμιές,δε θέλω να ξαναπέσω στο κρεβάτι το χειμώνα και επί 5 λεπτά να είμαι ακούνητος μέχρι το κργκωμένο από τον πάγο και την υγρασία σεντόνι να ζεσταθεί λίγο..

κ

κουκος είπε...

το ειπε τοτε που ηταν προσφατα με αφορμη ενα ποιημα δημοσιευμενο στη λιασκοβα ""ποτε να μην ξεχνας" γυρω στα 1980.....βαλτο σολωνα

Ανώνυμος είπε...

α να χαθεις ρε πρωι πρωι[χαχαχαχα].......θα με αρωστησεις ....δεν τα αλησμοναμε ρε φιλε αλλα ετσι βοριασμενους που μας εχουνε.......gerolykos

κουκος απο σφενταμακια είπε...

αμ εκεινο το αναθεματισμενο το τριβολι που κολαγε στο σκαλτσουνι και ανεβαινε στο παντελονι μεχρι τα βελανιδια....γι αυτο η γιαγια μου μ εστελνε στον τριβολο αντι στο διαολο....ρε αστα διαλα....τσαπι επιασα για ενα παλιοκηπο και μαρτυρησα..ασε δε που με χαζευανε με συμπονοια οι τρογυρω..κι αρχινησανε το καζο..τι φτειανεις ματι...και τι θα βαλεις ματι...και πια εσυ δεν εισαι δω.......χοχοχοχο

Ανώνυμος είπε...

να ειχα τωρα κεινη τη βρασια μετα λαχανα της μακαρίτισσας της Δωραινας!!

Ανώνυμος είπε...


Αυτές οι νοσταλγικές θύμησες, που κάποτε, μερικές τουλάχιστον, μας απωθούν και μας φαίνονται εφιαλτικές,είναι όμοιες σε όλους τους πατριώτες από μιας ηλικίας και πανω. Ίδιες εικόνες, ιδιες λέξεις, ίδια συναισθήματα.Και μπάβο στο "νοσταλγό" που σκέφτηκε να βάλει στο site και λίγο λυρισμό από τη Γλανιτσιά.Πιστεύω ότι έθιξε ευαίσθητες χορδές.
Ότι το χωριουδάκι μας αναζητά απεγνωσμένα βοήθεια σαν τον πνιγμένο είναι γεγονός! Το ακούει κανείς άραγε!..

κουκος είπε...

μονοι μας οτι κανουμε και εχω μια ιδεα........

Ανώνυμος είπε...

Ετσι μου ρχεται να πάω να πάρω ενα ζευγάρι πέδιλα [απο κείνα τα λαστιχένια] καί να κάνω κατά το κοκολαγγάδι να φάω κάνα δάχτυλο.......τι λές ρε Σόλωνα

Ανώνυμος είπε...



Όλοι σήμερα μιλάνε για καινοτόμες ιδέες. Μερικοί τολμηροί επιχειρούν και την υλοποίησή τους.
Το καταλυτικό φάρμακο είναι, νομίζω η θέληση.
Συμφωνώ με τον "κούκο" και περιμένω με ενδιαφέρον την ιδέα του.

Ανώνυμος είπε...



Όλοι σήμερα μιλάνε για καινοτόμες ιδέες. Μερικοί τολμηροί επιχειρούν και την υλοποίησή τους.
Το καταλυτικό φάρμακο είναι, νομίζω η θέληση.
Συμφωνώ με τον "κούκο" και περιμένω με ενδιαφέρον την ιδέα του.

YIOTA είπε...

AYTO TO THYMAMAI APO PALIA POU TO EIXATE BALEI EINAIN POLY SYNGINHTIKO KAI NOSTALGIKO !!!!!!!!

XRONIA POLLA ,KALA KAI DHMIOURGIKA SE OLOUS MAS. !!!!!!!!!!